२३,भाद्र २०८३ - सुर्खेत,कर्णाली प्रदेश,
देबेन्द्र पोख्रेल
एक वर्षपछि पनि उनीहरूको आवाज बाँचेको छ
एक वर्ष बितिसकेको छ। पात्रो फेरिएको छ, समय अघि बढेको छ, तर २०८२ भदौ २३ र २४ अर्थात् सन् २०२५ सेप्टेम्बर ८ र ९ का ती दिनहरू नेपाली समाजको स्मृतिबाट मेटिएका छैनन्। सडकमा उत्रिएको एउटा पुस्ताले केवल आफ्नो असन्तुष्टि व्यक्त गरेको थिएन; उसले सुशासन, जवाफदेहिता, भ्रष्टाचार नियन्त्रण र आफ्नो भविष्यप्रति राज्यको जिम्मेवारी खोजिरहेको थियो।
त्यो आन्दोलनमा धेरै युवाहरूले आफ्नो आवाज उठाए। कसैले हातमा प्लेकार्ड बोके, कसैले नारामार्फत प्रश्न गरे, कसैले सामाजिक सञ्जालमार्फत आफ्नो पुस्ताको पीडा व्यक्त गरे। तर ती आवाजहरूमध्ये केही आवाज फेरि कहिल्यै सुनिएनन्।
उनीहरू घरबाट निस्किँदा सायद कसैले अन्तिम पटक निस्कँदैछु भनेर सोचेका थिएनन्।
उनीहरूका पनि सपना थिए। परिवार थियो। साथीहरू थिए। भविष्यका योजना थिए। कसैलाई पढाइ पूरा गर्नु थियो, कसैलाई रोजगारी खोज्नु थियो, कसैलाई आफ्नो परिवारको जिम्मेवारी सम्हाल्नु थियो। तर इतिहासको एउटा निर्णायक मोडमा उनीहरूको जीवनले एउटा ठूलो प्रश्न छोडेर गयो—यो देश कस्तो बनाउने?
सरकारले आन्दोलनका क्रममा ज्यान गुमाएका ७६ जना मध्य ४५ जनालाई औपचारिक रूपमा शहीद घोषणा गरेको छ। तर शहीद घोषणा केवल एउटा सरकारी निर्णयमा सीमित विषय होइन। उनीहरूको वास्तविक सम्मान तब हुन्छ, जब उनीहरूले उठाएका प्रश्नहरूको उत्तर राज्य र समाजले व्यवहारमै दिन सक्छ। किनकि उनीहरूले मागेको परिवर्तन केवल सत्ता परिवर्तन थिएन।
उनीहरूले खोजेको परिवर्तन व्यवस्थाको चरित्रमा परिवर्तन थियो।
आज एक वर्षपछि हामीसँग उनीहरूलाई सम्झने धेरै शब्दहरू छन्—शहीद, बलिदान, आन्दोलन, परिवर्तन, सुशासन। तर यी शब्दहरूको अर्थ तब मात्र पूरा हुन्छ, जब हामी उनीहरूको बलिदानलाई केवल सामाजिक सञ्जालको एउटा पोस्ट, एउटा श्रद्धाञ्जली वा एक दिनको स्मरणमा सीमित गर्दैनौँ।
उनीहरूको सपना हाम्रो जिम्मेवारी हो।
आज हामीले उनीहरूलाई सम्झिँदै गर्दा एउटा प्रश्न आफैँलाई पनि सोध्नुपर्छ
उनीहरूले जुन परिवर्तनका लागि आफ्नो जीवन दिए, त्यो परिवर्तनको बाटोमा हामी कति अघि बढ्यौँ?
यदि भ्रष्टाचार अझै सामान्य व्यवहारजस्तै स्वीकार्य भयो भने, यदि शक्तिमा पुगेकाहरू जनताप्रति जवाफदेही भएनन् भने, यदि युवाको आवाज फेरि बेवास्ता गरियो भने, उनीहरूको बलिदानको अर्थ अधुरो रहनेछ।
एक वर्षअघि सडकमा उठेको आवाज केवल एउटा पुस्ताको आवाज थिएन। त्यो आवाज एउटा पुस्ताले अर्को पुस्तालाई दिएको जिम्मेवारी थियो—देशलाई अझ राम्रो बनाउने जिम्मेवारी।
त्यसैले आज उनीहरूको तस्वीरमा फूल चढाउनु मात्र पर्याप्त छैन।
उनीहरूको नाम सम्झनु मात्र पर्याप्त छैन।
उनीहरूको कथा सुनाउनु मात्र पर्याप्त छैन।
उनीहरूले देखेको राम्रो नेपालको सपना पूरा गर्नु नै उनीहरूप्रतिको सच्चा श्रद्धाञ्जली हो।
एक वर्ष बित्यो।
घटना पुरानो भयो।
तर उनीहरूको प्रश्न पुरानो भएको छैन।
उनीहरूको आवाज अझै यहीँ छ—
सडकका सम्झनाहरूमा, परिवारको आँसुमा, युवाहरूका सपनामा र यो देशको भविष्यप्रतिको हाम्रो जिम्मेवारीमा।
उनीहरू गए, तर उनीहरूले उठाएको आवाज गएन।
आज उनीहरूलाई सम्झिँदै एउटा मात्र वाचा गरौँ—
“तिमीहरूको बलिदानलाई हामी केवल इतिहास बनाएर छोड्ने छैनौँ।
तिमीहरूले देखेको सुशासन, न्याय र समुन्नत नेपालको सपना पूरा गर्ने यात्रालाई निरन्तरता दिनेछौँ।”
हार्दिक श्रद्धाञ्जली सम्पूर्ण Gen-Z शहीदहरूप्रति।
तपाईंहरूको बलिदान कहिल्यै व्यर्थ जाने छैन।
**— एक वर्षपछि पनि, आवाज जीवित छ।**
